مقبره حزقیال در روستای کفل عراق

حزقیال (عبری:יחזקאל به‌معنی خداوند نیرومندی می‌بخشد)، کاهنی از خانواده صادوق[۱] و از پیامبران بنی‌اسرائیل[۲] بود.

حزقیال در سال ۶۲۷ قبل از میلاد ولادت یافت[۳]، و در سن سی‌سالگی، کاهن اورشلیم شد. حزقیال ازدواج کرد[۴] و در تل‌ابیب در نزدیکی نیپور بابل[۵] و در منزل شخصی خودش[۶] زندگی می‌کرد، و مشایخ یهود با او مشورت می‌کردند.[۷] زن حزقیال در زمان کاهنی وی به طور ناگهانی مُرد[۸] ولی خدا حزقیال را از عزاداری منع کرد.[۹] او به سال ۵۹۲ قبل از میلاد، به پیغمبری بنی‌اسرائیل رسید[۱۰]، و بیست و دو سال بنی‌اسرائیل را از بت‌پرستی بازداشته[۱۱] و به سوی خدا دعوت می‌کرد. در ابتدا بنی‌اسرائیل تحت‌تأثیر او قرار نمی‌گرفتند[۱۲] تا این که سرانجام با شکسته شدن بت‌ها[۱۳] به خدای یگانه روی آوردند.[۱۴] او ابیهود (عبری:אבא של יהודים به معنی پدر یهود)، پسر انسان (عبری:ילד של איש) و تسلی‌دهنده اسرائیل (عبری:עמת) نامیده شده‌است.[۱۵]

در زمان حمله بابلی‌ها، حزقیال در بابل سکونت داشت[۱۶] و بعد از محاصره اورشلیم در سال هشتم پادشاهی نبوکدنصر همراه با یهویاکین به اسارت برده شد.[۱۷] او پیامبری بود که داوری بر هفت قوم آمون، موآب، فلسطین، صور، صیدون و مصر را اعلام کرد.[۱۸] کتاب نبوتی حزقیال شعرگونه‌است، و در آن وزن و آهنگ وجود دارد. این کتاب شامل چهار رویا[۱۹] و پنج پیغام اصلی کتاب به شکل مثل ارائه شده‌است.[۲۰] حزقیال در روستای کفل در بین‌النهرین مدفون شد. یهودیان و مسلمانان عراق قبر او را زیارت می‌کنند.